ยังไม่จบนะยังมีต่อ เรื่องนี้เป็นเรื่องขำขันไม่รู้จะขำด้วยรึป่าวแต่เราขำจริงๆ เพื่อนสนิท(สุดที่รัก)ในวันที่ 11สิงหา เพื่อนเราโทรศัพท์เข้าเครื่องเรา ซึ่งก่อนหน้านี้เราโทรหาน้องมันไม่รับแล้วลงไปอาบน้ำ โดยมีคุณแม่สุดที่รัก เป็นผู้รับโทรศัพท์ คำแรกที่มันพูดคือ

"ห้าโหล หกสิบ" แม่เราสวนกลับทันที

"ห้าโหล โรคจิต" คุณแม่ฟังผิดค่ะ แล้วท่านก็หัวเราะแบบเอาเป็นเอาตายหร้อมกับคุณพ่อที่รับโทรศัพท์อยู่ข้างๆ เพื่อนเราไม่รอช้ามันสวนกลับทันทีที่ได้ยินเสียงหัวเราะ

"ไอ้บ้า มึงมาพูดตามกูทำไม" นั้นทำเอาแม่เราหัวเราะยิ่งหว่าเดิมจนเราที่อยู่ข้างล่างต้องวิ่งขึ้นมา

"อาหยอ กูไม่ได้พูดตามมึง"แม่ เราพูดเช่นนั้นแม้ว่ายังหัวเราะอยู่อย่างดังด้วย แล้วท่านก็บอกให้เรามารับโทรศัพท์เพราะเพื่อนโทรมา ณ ตอนนี้ยังหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตายที่ได้แกล้งเพื่อนของเรา พอเรารับโทรศัพท์ เพื่อนมันก็ถามทันทีว่าใครมารับโทรศัพท์ เราก็บอกว่า

"แม่รับ"

มันร้องได้คำเดียว ไอ้ตุ๊กตา!!.. ขอโทษแม่มึงด้วยกูนึกว่าเพื่อนมึง(คำนี้เราได้ยินตอนคุยโทรศัพท์อยู่ว่า "ไอ้ตุ๊กตามาพูดโทรศัพท์เลยมึง") แม่มึงเสียงเด็กเองนี่หว่า(มาชมแม่กูอีก) นับว่าจากวันนั้น เราก็ล้อเพื่อนนนั้นไปอีกนานมันก็พูดได้แค่คำเดียว

"แหม.......กูจะจำไว้ว่าแม่มึงเสียงเด็ก"

สรุป ว่าเราผิดที่มีแม่เสียงเด็กซินะ จากเรื่องคราวนั้นก็โดนพ่อว่ากับเพื่อนทำไมพูดกูมึง ไม่พูดตัวเอง เค้า อะไรอย่างนี้ เราให้เหตุผลที่ออกจะฟังขึ้นว่า

"ก็มันไม่เหมาะกับหนูนี่นา"